Η ορκωμοσία του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ελλάδα σηματοδοτεί μια νέα πολιτειακή περίοδο, αλλά ταυτόχρονα επισημαίνει μια οπισθοχώρηση στην εκπροσώπηση των γυναικών στην πολιτική σκηνή. Με την αποχώρηση της προηγούμενης Προέδρου, κα Σακελλαροπουλού, η γυναικεία παρουσία στην κορυφή της πολιτειακής ιεραρχίας μειώθηκε ακόμη περισσότερο, γεγονός που αναδεικνύει το γενικότερο πρόβλημα της υποεκπροσώπησης των γυναικών στην πολιτική.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, η γυναικεία εκπροσώπηση στην ελληνική Βουλή για το 2024 ανέρχεται μόλις στο 23,3%, τη στιγμή που ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση διαμορφώνεται στο 33,4%. Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τις χαμηλότερες συμμετοχές των γυναικών αναλογικά στα εθνικά κοινοβούλια, ξεπερνώντας μόνο τη Ρουμανία, την Ουγγαρία και την Κύπρο, ενώ μοιράζεται την τέταρτη θέση από το τέλος με τη Σλοβακία.
Αν και έχει σημειωθεί πρόοδος τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ικανοποιητική. Το 2003, πριν από δύο δεκαετίες, η γυναικεία εκπροσώπηση στη Βουλή ήταν μόλις 9%, γεγονός που δείχνει ότι υπάρχει βελτίωση, αλλά παραμένει έντονη η δυσαναλογία μεταξύ των 2 φύλων εντός Ελληνικού Κοινοβουλίου. Σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, το 1991 έγινε η αρχή, να μην υπάρχουν δηλαδή μόνο άντρες επικεφαλής κομμάτων εντός Βουλής. Ωστόσο, από τότε δεν συνεχίστηκε αυτό. Συγκεκριμένα:
- Μαρία Δαμανάκη: Το 1991, εξελέγη πρόεδρος του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, αποτελώντας την πρώτη γυναίκα αρχηγός πολιτικού κόμματος κοινοβουλίου.
- Αλέκα Παπαρήγα: Την ίδια χρονιά, ανέλαβε τη θέση της Γενικής Γραμματέως του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ), θέση που διατήρησε μέχρι το 2013. Υπήρξε η μακροβιότερη αρχηγός κόμματος μετά τη μεταπολίτευση, καθώς συμπλήρωσε 22 συνεχή χρόνια στη θέση αυτή.
- Φώφη Γεννηματά: Ηγήθηκε του ΠΑΣΟΚ και αργότερα του Κινήματος Αλλαγής (ΚΙΝΑΛ), συμβάλλοντας σημαντικά στην κεντροαριστερή πολιτική σκηνή της χώρας. Χρειάστηκαν 26 χρόνια ώστε να εκλεχθεί νέα γυναίκα αρχηγός πολιτικού κόμματος κοινοβουλίου.
- Ζωή Κωνσταντοπούλου: Ως επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, εκπροσωπεί το κόμμα της στη Βουλή ως αρχηγός από το 2023 και είναι η μόνη ενεργή από τη λίστα αυτή.
Η Βουλή συχνά περιγράφεται ως ο καθρέφτης της κοινωνίας και η περιορισμένη παρουσία των γυναικών σε αυτήν αντανακλάται και σε άλλους τομείς της δημόσιας ζωής, όπως η οικονομία, η διοίκηση και η επιστημονική έρευνα. Η έλλειψη ισότιμης εκπροσώπησης στις θέσεις λήψης αποφάσεων δεν είναι μόνο ζήτημα ισότητας, αλλά και ποιότητας της δημοκρατίας.
Είναι αναγκαίο να ενισχυθούν οι πολιτικές που προωθούν τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική, τόσο μέσα από θεσμικές αλλαγές, όπως οι ποσοστώσεις στα ψηφοδέλτια, όσο και μέσω κοινωνικών πρωτοβουλιών που θα ενθαρρύνουν περισσότερες γυναίκες να διεκδικήσουν ενεργό ρόλο στη δημόσια ζωή. Η αλλαγή δεν μπορεί να έρθει μόνο από πάνω προς τα κάτω, αλλά απαιτεί ευρύτερη κοινωνική κινητοποίηση για να διαμορφωθεί ένα πολιτικό τοπίο που να αντανακλά πραγματικά τη σύνθεση της κοινωνίας μας.
Η ορκωμοσία του νέου Προέδρου είναι σίγουρα μια σημαντική στιγμή για τη χώρα, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει ένα επιτακτικό ζήτημα: την υποεκπροσώπηση των γυναικών στην πολιτική. Το γεγονός ότι η γυναικεία παρουσία έχει μειωθεί ακόμη περισσότερο μετά την αποχώρηση της πρoηγούμενης Προέδρου είναι πραγματικά απογοητευτικό. Τα στατιστικά της Eurostat δείχνουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται πολύ πίσω σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, κάτι που δεν θα έπρεπε να γίνεται στο 2024. Αν και υπάρχει κάποια πρόοδος από το 2003, η διαφορά μεταξύ των φύλων εξακολουθεί να είναι τεράστια. Η Βουλή πρέπει να είναι πραγματικά ο καθρέφτης της κοινωνίας, αλλά πώς μπορεί αυτό να συμβεί όταν οι γυναίκες αποκλείονται από τις θέσεις λήψης αποφάσεων; Η έλλειψη ισότητας δεν είναι μόνο κοινωνικό, αλλά και δημοκρατικό ζήτημα. Γιατί πιστεύετε ότι δεν έχει γίνει περισσότερη πρόοδος στη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική, παρά τις πολυάριθμες συζητήσεις και πρωτοβουλίες;
Η ορκωμοσία του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ελλάδα σηματοδοτεί μια νέα πολιτειακή περίοδο, αλλά ταυτόχρονα επισημαίνει μια οπισθοχώρηση στην εκπροσώπηση των γυναικών στην πολιτική σκηνή. Με την αποχώρηση της προηγούμενης Προέδρου, κα Σακελλαροπουλού, η γυναικεία παρουσία στην κορυφή της πολιτειακής ιεραρχίας μειώθηκε ακόμη περισσότερο, γεγονός που αναδεικνύει το γενικότερο πρόβλημα της υποεκπροσώπησης των γυναικών στην πολιτική. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, η γυναικεία εκπροσώπηση στην ελληνική Βουλή για το 2024 ανέρχεται μόλις στο 23,3%, τη στιγμή που ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση διαμορφώνεται στο 33,4%. Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τις χαμηλότερες συμμετοχές των γυναικών αναλογικά στα εθνικά κοινοβούλια, ξεπερνώντας μόνο τη Ρουμανία, την Ουγγαρία και την Κύπρο, ενώ μοιράζεται την τέταρτη θέση από το τέλος με τη Σλοβακία. Αν και έχει σημειωθεί πρόοδος τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ικανοποιητική. Το 2003, πριν από δύο δεκαετίες, η γυναικεία εκπροσώπηση στη Βουλή ήταν μόλις 9%, γεγονός που δείχνει ότι υπάρχει βελτίωση, αλλά παραμένει έντονη η δυσαναλογία μεταξύ των 2 φύλων εντός Ελληνικού Κοινοβουλίου. Σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, το 1991 έγινε η αρχή, να μην υπάρχουν δηλαδή μόνο άντρες επικεφαλής κομμάτων εντός Βουλής. Ωστόσο, από τότε δεν συνεχίστηκε αυτό. Συγκεκριμένα: Η Βουλή συχνά περιγράφεται ως ο καθρέφτης της κοινωνίας και η περιορισμένη παρουσία των γυναικών σε αυτήν αντανακλάται και σε άλλους τομείς της δημόσιας ζωής, όπως η οικονομία, η διοίκηση και η επιστημονική έρευνα. Η έλλειψη ισότιμης εκπροσώπησης στις θέσεις λήψης αποφάσεων δεν είναι μόνο ζήτημα ισότητας, αλλά και ποιότητας της δημοκρατίας. Είναι αναγκαίο να ενισχυθούν οι πολιτικές που προωθούν τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική, τόσο μέσα από θεσμικές αλλαγές, όπως οι ποσοστώσεις στα ψηφοδέλτια, όσο και μέσω κοινωνικών πρωτοβουλιών που θα ενθαρρύνουν περισσότερες γυναίκες να διεκδικήσουν ενεργό ρόλο στη δημόσια ζωή. Η α
—
Είναι πραγματικά απογοητευτικό να βλέπουμε την Ελλάδα να παραμένει τόσο πίσω στην εκπροσώπηση των γυναικών στην πολιτική. Η αποχώρηση της κα Σακελλαροπούλου από την προεδρία είναι ένα βήμα πίσω, που δείχνει πόσο μακριά είμαστε από την ισότητα. Τα στοιχεία της Eurostat είναι ξεκάθαρα: η Ελλάδα είναι μεταξύ των τελευταίων στην Ευρώπη σε αυτόν τον τομέα. Αν και υπάρχει κάποια πρόοδος, είναι πολύ αργή και ανεπαρκής. Η Βουλή, ως καθρέφτης της κοινωνίας, θα έπρεπε να αντανακλά την ποικιλομορφία και την ισότητα. Η έλλειψη γυναικών σε θέσεις εξουσίας δεν είναι μόνο άδικο, αλλά και επιζήμιο για τη δημοκρατία μας. Πιστεύετε ότι οι ποσοστώσεις στα ψηφοδέλτια θα μπορούσαν να είναι η λύση; Ή χρειάζονται πιο ριζικές αλλαγές στην κοινωνική μας νοοτροπία;
Πιστεύω ότι η υποεκπροσώπηση των γυναικών στην ελληνική πολιτική είναι ένα σοβαρό ζήτημα που δεν πρέπει να αγνοείται. Αν και υπάρχει κάποια βελτίωση τα τελευταία χρόνια, το 23,3% στη Βουλή είναι ακόμη πολύ χαμηλό σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Είναι απογοητευτικό που η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη σε αυτό το θέμα. Πώς πιστεύετε ότι θα μπορούσαν να ενισχυθούν οι γυναίκες να διεκδικήσουν περισσότερους πολιτικούς ρόλους; Θεωρείτε ότι οι ποσοστώσεις στα ψηφοδέλτια είναι η πιο αποτελεσματική λύση; Ή χρειάζονται περισσότερες κοινωνικές πρωτοβουλίες για να αλλάξουν οι πεποιθήσεις και οι στερεότυποι; Θα ήθελα πολύ να ακούσω τις απόψεις σας πάνω σε αυτό το ζήτημα, καθώς είναι κρίσιμο για την ποιότητα της δημοκρατίας μας.
Σεβαστό κείμενο που αναδεικνύει ένα σημαντικό ζήτημα της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας. Η υποεκπροσώπηση των γυναικών στην πολιτική σκηνή είναι πράγματι ένα πρόβλημα που απαιτεί άμεση προσοχή και δράση. Αν και υπάρχει κάποια πρόοδος τα τελευταία χρόνια, η διαφορά μεταξύ των φύλων παραμένει έντονη και ανησυχητική. Η έλλειψη γυναικών σε θέσεις εξουσίας δεν είναι μόνο ζήτημα δικαιοσύνης, αλλά και ποιότητας της δημοκρατίας μας. Πιστεύω ότι οι θεσμικές αλλαγές, όπως οι ποσοστώσεις στα ψηφοδέλτια, θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα σημαντικό βήμα προς την καλύτερη κατεύθυνση. Ωστόσο, η κοινωνική ευαισθητοποίηση και η ενθάρρυνση των γυναικών να αναλάβουν ηγετικούς ρόλους είναι εξίσου σημαντικές. Τι πιστεύετε ότι θα μπορούσε να γίνει για να ενισχυθεί η συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική; Υπάρχουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ή προτάσεις που θεωρείτε ότι θα μπορούσαν να έχουν αντίκτυπο;
Είναι πραγματικά απογοητευτικό να βλέπουμε ότι η Ελλάδα παραμένει στις τελευταίες θέσεις όσον αφορά την εκπροσώπηση των γυναικών στην πολιτική. Η ορκωμοσία του νέου Προέδρου φαίνεται να επισημαίνει μια οπισθοχώρηση, κάτι που δεν πρέπει να αγνοείται. Πώς γίνεται, σε μια εποχή που η ισότητα φαίνεται να είναι στο προσκήνιο, να μην υπάρχουν πιο δραστικές ενέργειες για την ενίσχυση της γυναικείας παρουσίας; Η πρόοδος από το 9% στο 23,3% είναι θετική, αλλά σίγουρα δεν αρκεί. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ελληνική κοινωνία χρειάζεται μια πιο ριζοσπαστική αλλαγή στη νοοτροπία της; Πιστεύετε ότι οι ποσοστώσεις στα ψηφοδέλτια θα ήταν μια αποτελεσματική λύση; Ή χρειάζονται και άλλα μέτρα για να ενθαρρυνθούν περισσότερες γυναίκες να μπουν στην πολιτική;